Bir Fotoğrafa Sığan 56 Yıl… ve İçimizde Kalan Çocuk

Geçtiğimiz günlerde telefonuma düşen bir fotoğraf…
Sıradan bir kare değildi o…

56 yıl öncesinden gelen bir selamdı.

1970’li yıllar…
Bafra Barbaros İlkokulu’nun bahçesi…
Yan yana dizilmiş küçücük çocuklar…
Ve başımızda öğretmenimiz Ziya Koç…

O çocuklardan biri bendim…

Uzun uzun baktım o fotoğrafa…
Önce kendimi aradım… buldum…
Sonra arkadaşlarımı…

Kimi hâlâ aynıydı sanki…
Kimi çok değişmiş…
Kimi ise artık yok…

İşte o an…
İçimde bir şey koptu.

Bir fotoğrafın içinden çocukluğum bana baktı…
Masum, tertemiz, hiçbir şeyden habersiz…

Koştuğumuz o bahçeye gittim bir anda…
Tozlu ayakkabılarımızla, yırtık dizlerimizle…
Hiçbir derdimiz yoktu bizim…
En büyük sevincimiz teneffüs ziliydi…

Sonra sınıfa girdim yeniden…
Müzik dersindeyiz…
Hep bir ağızdan söylüyoruz:
“İnleyen nağmeler ruhumu sardı…”

O şarkıyı o gün nasıl söylediysek…
Bugün içim aynı şekilde sızladı…

Gözlerim doldu…
Ama bu, sadece bir hatıra değildi…
Bu, kaybolan yılların sessiz bir ağıdıydı.

Bir bardak sıcak süt geldi aklıma…
Süt tozundan yapılmış…
Yanında vita yağı sürülmüş sıcacık ekmek…

Belki o zaman kıymetini bilmedik…
Ama şimdi anlıyorum…

O süt… o ekmek…
Sadece yiyecek değildi…

O, çocukluğumuzdu…

Şimdi ne zaman sıcak ekmek kokusu alsam…
Ne zaman bir bardak süt görsem…
İçimde bir yer sızlıyor…

Çünkü biliyorum…
O kokular, o tatlar…
Artık sadece hatıralarda yaşıyor…

Ve insan…
En çok da geri dönemeyeceğini bildiği yerlere ağlıyormuş…

O fotoğraftaki çocukların çoğu büyüdü…
Hayatla mücadele etti…
Kimi yoruldu… kimi kırıldı…
Kimi ise çoktan aramızdan ayrıldı…

Ama o fotoğraf…

Hâlâ aynı…

Hâlâ gülüyorlar…
Hâlâ umutlular…
Hâlâ hayatın başındalar…

Ve biz…
O fotoğrafa bakarken…
Aslında kendimize veda ediyoruz…

Bu fotoğrafı yıllarca saklayan, unutmayan, kaybetmeyen o güzel yürekli arkadaşıma…

Teşekkür etmek yetmez…

Çünkü o bana sadece bir fotoğraf göndermedi…

Bana, kaybettiğim çocukluğumu geri getirdi…
Ama sadece bakıp ağlayabileceğim kadar…